ΕΝΩΣΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΑΣΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
KALASHA CULTURE SAVΙNG SOCIETY

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑΣΙΚΑ ΚΑΠΕΛΑ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΠΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ ΝΑ ΧΑΘΟΥΝ
Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 8.11.2008

Κυρίες και κύριοι «χαίρετε» ή «χαϊρέτα», όπως εμείς οι Καλάσα συνηθίζουμε να λέμε όταν συναντιόμαστε.
Το όνομά μου, «νόμ» στα Καλασικά, είναι Υασίρ ή «Ύας», όπως με φωνάζουν για χάριν συντομίας. Το Υασίρ, στα αραβικά σημαίνει «Μέγας», και «Μέγας» στην ιστορία, σε Ανατολή και Δύση, όλοι ξέρουμε πως ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος. Ενώ «Ύας» είναι το όνομα του υιού του Άτλαντος, που συνάντησε ο Ηρακλής, καθώς –γυρεύοντας τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων– πέρασε κι απ' τα μέρη μας.
Το επώνυμό μου είναι Μπαζίκ και γεννήθηκα πριν από 23 χρόνια σε καλασικά εδάφη του Ινδικού Καυκάσου. Έχω ελληνική καταγωγή, όπως με υπερηφάνεια με έμαθαν να αναφέρω οι γεννήτορές μου, που είναι απόγονοι των στρατιωτών του Μέγα Αλέξανδρου.
Πριν «τρέ», όπως λέγεται το τρία στα καλασικά, χρόνια, επισκέφτηκαν τις καλασικές κοιλάδες οι ομόθρησκοί μας Έλληνες, Κλεώ - Ευσταθία Καραμπάτσου και Εύμπολπος - Μανώλης Τσάμης. Με κάλεσαν να επισκεφτώ το μυθικό «Τσιάμ» των προγόνων μου, να θαυμάσω τον ηπειρώτικο ποταμό Θύαμη, να δω την ιδιαιτέρα πατρίδα του Μέγα Αλέξανδρου, όπως και την υπόλοιπη Ελλάδα.
Αισθάνθηκα πολύ τυχερός άνθρωπος που είχα την τιμή από το καλασικό χωριό Μπατρίκ, που βρίσκεται η πατρική εστία όλων των Καλάσα, να βρεθώ στην μεγάλη πατρίδα μας, την Ελλάδα.
Η σημερινή εκδήλωση για τους Καλάσα, εδώ στην Θεσσαλονίκη, με κάνει επίσης πολύ χαρούμενο γιατί έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ στο θέμα των καλασικών ηθών και εθίμων, που δεν είναι περιττό να πω πόσο πολύ αγαπώ.
Η καλασική παράδοσή μας διασώζεται ως μια προφορική παράδοση που μεταδίδεται από στόμα σε στόμα. Μεγάλη είναι η αίσθηση της ιστορικής ευθύνης που φέρει καθένας Καλάσα, όταν πρόκειται να μιλήσει για αυτήν. Τώρα και πάντα. Έτσι κάποια στιγμή που αποφασίσαμε μαζί με την Ευσταθία Καραμπάτσου, καθηγήτρια Μέσης Εκπαιδεύσεως, να συγγράψουμε ένα βιβλίο σχετικό με την ελληνικοκαλασική παράδοση, εξασφαλίσαμε πρώτα την σύμφωνη γνώμη της Εταιρείας Προστασίας του Καλασικού Πολιτισμού.
Στην πρώτη έκδοση της έρευνάς μας, που έγινε το 2006, καταγράψαμε 300 τριακόσια τέτοια κοινά σημεία αμφοτέρων των παραδόσεών μας. Η προσπάθειά μας αυτή τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο συγγραφής από τον σύλλογο "Τέχνη και Λόγγος". Η σχέση αγάπης και στενής συγγενείας που διατηρείται από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, μεταξύ των ελληνικών ηθών και εθίμων και των αντίστοιχων καλασικών, εκτιμάται ως ένα διαχρονικό δώρο των θεών.
Ο ελληνικός λαός λέει ότι: «το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέση», κι εμείς οι Καλάσα το αποδεικνύουμε καθημερινά, με το να διατηρούμε πλήθος από τις ελληνικές παραδόσεις, αφού ήμαστε Έλληνες και έτσι αισθανόμαστε.
Αναφέρουμε τον Σέλευκο ή Σαλακσά, τον ιστορικό στρατηγό του Μέγα Αλέξανδρου, ως προπάτορά μας.
Τα σπίτια μας είναι κτισμένα από ξύλα και πέτρα, με στοές όταν είναι ισόγεια ή με ξύλινα χαγιάτια όταν είναι διώροφα, πανομοιότυπα με αυτά που είχα την ευκαιρία να δω στα τυπικά μακεδονικά χωριά.
Την εστία του οίκου μας (από όπου προέρχεται και η ελληνική λέξη ζέστη και τζάκι) την τιμούμε ως ιερό τόπο και την καλούμε Τζέστακ. Από ξύλο και πέτρα είναι κτισμένα τα ιερά της Εστίας, ενώ οι ξύλινοι μεγάλοι κίονες στο εσωτερικό των ναών μας, φέρουν κιονόκρανα στολισμένα με δικέρατα κριάρια. «Δικέρατος» άλλωστε ονομάζεται και ο Μέγας Αλέξανδρος, επειδή φορούσε τα κέρατα του Άμμωνος Διός.
Τον δημιουργό θεό και πατέρα όλων τον ονομάζουμε Δία-Ζάο, δηλαδή Δία (από το ρήμα της ελληνικής γλώσσας, διαιρώ) και Ζεύς (από το ρήμα ζευγνύω). Και είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι μέσω της διαιρέσεως και της συζεύξεως μορφοποιείται η ζωή, δηλαδή μέσω της κλίμακας του DΝΑ.
Οι Καλασίνες μικρές κόρες παίζουν ακόμα με τις λίθινες κούκλες τους που ντύνουν με πάνες. Μιμούνται την θεά Ρέα που για να σώσει το θείο βρέφος της, τον Δία, από τον πατέρα του τον Κρόνο, σπαργάνωσε αντί αυτού έναν λίθο.
Η χαρά μας είναι μεγάλη όταν εμείς οι νέοι Καλάσα μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων μας αθλούμαστε με την πάλη και την ρίψη του λιθαριού, επιδιώκοντας πολλές φορές ολυμπιακές επιδόσεις.
Οι γυναίκες Καλάσα κεντούν πάνω στους παραδοσιακούς μαύρους χιτώνες τους τα «χέο», ανθέμια και μαιάνδρους, τεθλασμένες γραμμές και κύμματα, το ρόδο της Ελευσίνας και το αστέρι του βασιλικού μακεδονικού οίκου.
Τις καλύπτρες της κεφαλής τους στολίζουν περίτεχνα με όστρακα, υπενθυμίζοντάς μας ότι σε μια κοχύλη ταξίδευσε η «Χοντάϊ», η θεά της ομορφιάς Αφροδίτη, από τα Κύθηρα μέχρι την Κύπρο.
Την εορτή της ανοίξεως , τότε που αναγεννάται η ζωή από τον λήθαργο του χειμώνα, την ονομάζουμε «Τζώση», δηλαδή της Ζωής.
«Μπαλλομάϊν» προφέρουμε τον θεό Απόλλωνα, και είναι ο θεός που επισκέπτεται τις καλασικές κοιλάδες για τρεις ημέρες κατά τον «χέμαν» τον χειμώνα, στην χειμερινή ισημερία.
Ολόκληρη η εορτή διαρκεί ένα μήνα και ονομάζεται «Τσώμος», και είναι ο ιδιωματισμός της λέξεως «Κώμος». Είναι η ιεροτέρα καλασική εορτή μας και κατά το τέλος της, σε ιδιαίτερες πανηγυρικές εκδηλώσεις, μεταμφιεζόμαστε με ενδυμασίες του αντιθέτου φύλου.
Στον απόηχο των ελληνικών Μικρών Διονυσίων που ετελούντο τις ίδιες ημέρες, άπαντες οι Καλάσα διασκεδάζουμε χορεύοντας και πίνοντας άφθονο κρασί δικής μας παραγωγής.
Ο στρατηλάτης Διόνυσος είναι αυτός που εφύτεψε αυτά τα κλήματα εδώ και 4.000 τέσσερις χιλιάδες χρόνια, όταν έφτασε από την Ελλάδα στην Ινδία.
Τραγουδάμε και ανταλλάσσουμε διονυσιακού περιεχομένου στιχομυθίες, κατά τον ίδιο παραδοσιακό τρόπο που εορτάζονται ακόμη και σήμερα τα Μεγάλα Διονύσια την άνοιξη στις μεγαλουπόλεις, όπου υπάρχουν Έλληνες ανά την υφήλιο.
Όταν θα έρθει εκείνη η μοιραία ώρα που το νήμα της ζωής ενός αγαπημένου προσώπου θα κοπεί, οι Καλάσα γυναίκες λύνουν τις μακριές κοτσίδες των μαλλιών τους για να θρηνήσουν την απώλεια, όπως κάνουν ακόμα και σήμερα οι Μανιάτισσες. Οι άντρες κουρεύουμε τα μαλλιά μας για να μείνουμε ακούρευτοι και αξύριστοι όσο διαρκεί το πένθος μας, ότι δηλαδή έκανε ο ήρως Αχιλλέας στην «Ιλιάδα» του Ομήρου, όταν έχασε τον φίλο του, τον Πάτροκλο.
Τα ξύλινα ξόανα των επιφανών προγόνων μας που βρίσκονται στα νεκροταφεία μας, αποτελούν ιστορικά μνημεία για τους άνδρες που στρατευμένοι στα ελληνικά ιδεώδη, έδωσαν με αυτοθυσία την ζωή τους, πιστοί στο καθήκον τους, αν και βρίσκονταν τόσο μακρυά από την προσφιλή μητρόπολη.
Το αίμα που ρέει στις φλέβες μας είναι ελληνικό, και δεν είναι «εκ» ή έν, δεν είναι «δού» ή δύο, δεν είναι «τρέ» ή τρία τα χρόνια που το «λαλέω» ή το διαλαλούμε όλοι μας οι Καλάσα, ΑΛΛΑ ΑΜΕΤΡΗΤΑ.

Νέα

News

Φωτογραφίες

Photos

Μουσική - ταινίες

Music & Video

Συνδέσεις

Commends